Inhoudsopgave
    

Mijn Mancave
David Lemereis
door David Lemereis
leestijd: 7 min

De mancave. De plek waar een man zich kan terugtrekken. Zichzelf kan zijn. Waar hij zijn hobby's beoefent. Dat zou van alles kunnen zijn, maar wat als die ruimte zelf de hobby is? De coming-out van David als caveman.

Hebben jullie dat nou ook? Dat je weleens alleen en onbegrepen voelt omdat je liever je vrije zondag in je werkplaats doorbrengt met 'dingen maken', dan quality time met je partner te gaan wandelen in het bos of met je vrienden gezellig een biertje op het terras te pakken?

Niet iedere man heeft last van dit schijnbare aso-gedrag maar als jij bij het zien van een multi-tool knikkende knieën krijgt, dan heb ik goed nieuws voor je. Er is helemaal niets mis met je. Althans, dat heb ik onlangs ontdekt. Ik ben namelijk een gereedschap- én een werkplaatsjunk. Symptomen die vaak samen gaan. Maar na jaren van interne worsteling over mijn gedrag weet ik nu ook waarom en is dit mijn coming out of the workshop. Die wil ik met jullie delen.

Ik heb achter mijn huis een werkplaats die uitpuilt van het high-tech gereedschap. Ik loop echter al jaren rond met een schuldgevoel. Niet zo zeer omdat er bakken met geld in de hobby zijn verdwenen, maar om datgene wat ik in mijn mancave zoal maak. Als ik dat aan mensen uit moet leggen, dan gaat de conversatie meestal als volgt:

"Maak je meubeltjes?"

"Nee, ik doe aan metaalbewerking."

"Sieraden en zo?"

"Nee, ik maak gereedschap."

"Gereedschap? Hamers en schroevendraaiers?"

"Nee, instrumenten."

"Oh, gitaren en blokfluiten?"

"Nee, mechanieken, instrumenten, gereedschap om weer gereedschap mee te maken."

"Gereedschap om gereedschap mee te maken?"

Onbegrip

Na die zin valt het gesprek altijd dood. Hoe leg je namelijk aan een normaal mens uit dat je hobby het maken van gereedschap is om gereedschap mee te maken. Dat is een kafkaiaanse mindfuck van een uitleg en daar ligt een deel van mijn schuldgevoel. Ik ben journalist maar kan niet eens verwoorden wat mijn passie is. Laat staan uitleggen dat ik duizenden euro's uitgeef aan iets onbegrijpelijks. Wist ik veel dat het een veel dieper liggende oorzaak heeft?

Als meubelmaker-hobbyist heb je het makkelijk. Als je partner klaagt over de dure aanschaf van een cirkelzaagtafel dan maak je gewoon een kleding-inloopkast voor haar en alles is koek en ei. Of je soldeert een versterker of bouwt een robot. Dat zijn tastbare, voor iedereen begrijpbare maar vooral ook bewonderbare objecten. Mijn bouwsels verlaten de werkplaats nooit en worden niet bewonderd. Voor al mijn inspanning kan ik niks laten zien dat ook maar iets bijdraagt aan of in het normale dagelijks leven.

Mythbuster Adam Savage geeft een rondleiding door zijn mancave.

Het enige dat ik wel kan doen is in mijn werkplaats het gereedschap laten zien dat ik met zelfgemaakt gereedschap heb gemaakt. Maar een visuele uitleg blijkt nauwelijks te helpen als ik de door mij gefabriceerde pneumatische gereedschapswisselaar voor mijn deels zelfgebouwde CNC-freesbank laat zien. Als ik dan in wanhoop mijn zelfbouw-kotterkop, die op minder dan een tiende nauwkeurig is, vol trots toon dan kijkt men mij aan vol verwarring aan met een blik van "d'r is iets in zijn kop gekotterd want die man spoort niet". Dan voel ik me alleen en onbegrepen.

Vijlen vijlen

Ik zit hier al jaren mee in mijn maag. Het gevoel van nutteloosheid, niet kunnen uitleggen en verantwoorden dat ik 'een vijl vijl om vijlen mee te vijlen' kwam zo'n anderhalf jaar geleden tot een climax. Ik verloor alle interesse in mijn mancave en hing 's avonds gefrustreerd en passief voor de buis de ene na de andere tv-serie te kijken. Ik kon de hobby zelfs niet meer aan mezelf uitleggen. De binding met de mannengrot was kaput.

Mijn leven moest een drastische wending nemen om mijn liefde weer terug te vinden, te winnen en te begrijpen. Enkele maanden geleden werd ik gediagnostiseerd met lymfklierkanker. Het goede nieuws is dat de genezingskans met een chemokuur 80 procent is, ik er van uit ga dat ik aan de goede kant van dat percentage zit en dat de chemo reuze meevalt.

Zo positief als ik ben, neemt het niet weg dat de confrontatie met kanker mijn leven even helemaal op zijn 'kale' kop heeft gezet. Je gaat nadenken, je gaat piekeren, je gaat je normen en waarden herevalueren. Kortom, het was een enorme chaos in mijn hoofd en het eerste wat ik deed na anderhalf jaar absentie was vluchten naar de werkplaats, frezen frezen om frezen mee te frezen.

Maar als sneeuw voor de zon was het schuldgevoel verdwenen. Ik hoefde niet meer te vrezen voor het nutteloos frezen van frezen, ik genoot er zelfs van. Als je mij nu vraagt mij te verantwoorden over het frezen van frezen dan kan je een dikke vinger verwachten. Dat is één van de positieve bijverschijnselen van een ernstige ziekte. Al het voorgaande wordt relatief en je begint gewoon weer opnieuw intens te genieten van het leven. Alleen kon ik de emotionele kentering nog geen plek geven. Daarvoor moest ik eerst met vrienden een workshop messen smeden volgen.

Herinrichten

Dat was ruim twee maanden geleden en nu heb ik als hobby messen maken, althans dat speld ik de buitenwereld op zijn mouw. Ik heb namelijk nog geen mes gemaakt behalve wat vingeroefeningen om de mes-maaktechnieken door te krijgen. Dat is belangrijk want voor het maken van messen heb je speciaal mes-maakgereedschap nodig en je raadt het al.. ik ben bezig met het maken van dat speciale gereedschap.

Videomaker Casey Neistat laat zijn studio slash werkplaats zien.

Althans, dat vertel ik mijn beste vrienden die steeds vragen of ik al een mes gemaakt heb. Ik vertel ze dan dat ik bezig ben met maken van een messen-jig want zonder gaat het mij niet lukken om uit de hand een mooi mes te slijpen. Een excuus waar ik intens van geniet. Ik heb namelijk zelfs niet eens wat met messen. Ik ben een urban dude die een Buck knife alleen gebruikt om voor de Uitpakparty dozen open te snijden en verder een keukenmes voor de gesnipperde uitjes.

Maar ik vertel ze nu ook iets heel anders. Iets dat ik nooit eerder durfde op te biechten. Namelijk dat ik steeds word afgeleid door de herinrichting van mijn werkplaats. Ik ben nu al sinds de messen-smeed workshop twee maanden geleden elke vrije minuut aan het genieten in de werkplaats met het maken van een nog betere werkplaats.

Een werkplaats voor een werkplaats

Zo heb ik heb nu overal in mijn werkplaats 'perslucht-stopcontacten' aangelegd waar ik op elk moment en waar ik maar wil de pneumatische slijper in kan prikken. Je hebt geen idee wat een rust een vijftal perslucht-stopcontacten kunnen brengen. Kan ik je aanraden. En dan die nieuwe metalen ladekast die op de millimeter precies onder de werkbank past omdat ik daar acht jaar geleden al over had nagedacht. Twee dagen lang heb ik boutjes, moertjes, o-ringen en splitpennen gesorteerd en over honderden bakjes verdeeld en in de verscheidene laden verdeeld. Niks is geruststellender dan het idee dat als jij ooit langs komt met een buitenboordmotor waarvan de splitpen van de schroefas is gebroken, ik in een handomdraai uit de derde la een 3,5 mm splitpen tevoorschijn kan toveren. Daar word ik nou gelukkig van.

Als ik terugblik, snap ik opeens dat ik al tien jaar alleen een werkplaats heb om een nog betere werkplaats te maken. Oké, zo nu en dan moest ik ook iets maken zoals gereedschap of nu kennelijk een mes om het hebben van een werkplaats te verantwoorden, maar de essentie van de hobby is me nu duidelijk. Ik schat dat ik nu bezig ben met WP 7.35.1.

Voor de zoveelste keer heb ik één van mijn machines 4,5 centimeter verplaatst. Al zeg ik het zelf, door die briljante zet die het uiterste van mijn creatieve, organisatorische inzichten vergde, heb ik nu achter de draaibank ruimte gecreëerd voor het rek met plaatmateriaal dat al tien jaar in de weg stond. De voldoening is onbeschrijfelijk. De werkplaats is de hobby, het maken slechts bijzaak. De werkplaats is het domein waar ik alleenheerser ben, waar machines zonder tegenspraak naar mij luisteren en een door mij subliem bedachte inrichting een ode aan ordening is. Geen wonder want de werkplaats is de enige plek waar ik een moment van rust, van orde in mijn soms chaotische leven kan scheppen. En die hang naar orde deel ik met duizenden wereldwijd. Tik maar eens Ultimate Workshop in op Pinterest. Daar zitten een paar 'gekken' tussen! Dan voel je je nooit meer, zoals ik voorheen, alleen en onbegrepen.

Auteur

David Lemereis (@auspacker) schrijft al sinds jaar en dag voor Bright en heeft het voorrecht de meeste gadgets uit te pakken in zijn Uitpakparty’s. Van alle gadgets houdt David het meest van robotica, en hij heeft een voorliefde voor wetenschap in al zijn facetten.