Inhoudsopgave
    

Eindhoven bij kunstlicht
Ralph Roelse
door Ralph Roelse
leestijd: 8 min

040 verandert elke herfst een week lang in lichtfestival Glow. Dan zou je net als elk jaar de lichtsculpturen en projecties op de foto kunnen zetten, maar fotograaf Ralph Roelse vond het publiek eigenlijk stukken boeiender.

Afgelopen week vond het jaarlijks terugkerende festival Glow weer plaats in Eindhoven. Met projecties, sculpturen en lichtinstallaties van zo'n vijftig kunstenaars één van de grootste lichtfestivals in de openbare ruimte van Europa. Met ruim 650 duizend bezoekers trok Glow dit jaar een heel gemengd publiek dat voornamelijk bestond uit dagjesmensen. Met zijn toegankelijke verwondering is dit een festival voor iedereen, van jong tot oud. Het thema van deze negende editie was 'Stad in beweging'. En in beweging was ze zeker, dat Eindhoven.

Wat me dit jaar opviel is dat de delegatie amateurfotografen met dSLR's en statieven minder opvallend aanwezig was dan voorgaande jaren. Was er een kentering gaande? Waren de hordes amateurfotografen Glow moe? Waren ze op een andere dag geweest of kwam het gewoon door het feit dat de technologie zo'n snelle vooruitgang boekt dat mensen toch liever met hun mobiel foto's maken? Ik weet het nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat ik op Glow ben gaan rondwandelen op de allerlaatste dag, totaal onvoorbereid zonder mezelf in te lezen.

Tegen de stroom in ben ik portretten gaan maken van alles behalve de lichtkunst zelf. Ten eerste omdat ik gefascineerd ben door dit sociale fenomeen van kunst kijken. Zelf heb ik kunstacademie gedaan en ben ik als beeldend kunstenaar afgestudeerd. Maar wat is dat massaal met z'n allen kunst kijken dan? En waarom trekken lichtkunst en nieuwe technologie dan zoveel bezoekers en belangstelling? Ook Glow had te lijden onder de verarming in de kunstsector want het overgrote merendeel van de lichtkunstwerken die er te zien waren speelden voor mijn gevoel te veel in op spektakel. Diepgang was amper te vinden.

Hiermee doel ik dan voornamelijk op de projecties op gebouwen, zoals ik het maar even kort door de bocht noem. Video-mapping. Een leuke techniek maar die ook snel tot verveling kan leiden omdat sommige kunstenaars letterlijk niet verder komen dan een commercial-achtige vorm van leuke en mooie beeld te projecten op een gebouw. Wat er dan wel zo tof is aan Glow? Het feit dat je hutje-mutje met z'n allen en voornamelijk in het donker onderweg bent. Het saamhorigheidsgevoel en vooral kijken naar anderen. Zien en gezien worden. Maar ook het gevoel dat je toch nog eens verrast en bewonderd kan kan worden. Eigenlijk was het stiekem toch wel mooi en gezellig daar in dat kille Eindhoven. Kunst komt dan ook op de tweede plaats.

Het was druk op de Fuutlaan, het laatste deel van de officiële Glow-route in de binnenstad voordat er lopend of per pendelbus of taxi naar Strijp-S kon worden gegaan voor het extra deel van de tour. Strijp-S is het voormalige Philips-terrein, nu een broedplaats is voor creatieven en startups.

Jongeren vinden Glow ook gaaf, maar meer om het feit dat er leuke foto’s en selfies gemaakt kunnen worden voor op Snapchat, Whatsapp of Instagram.

In de buurt stond theatergezelschap United C die zo goed als naakt een performance opvoerden voor halftransparante lamellen. Je zag dus de contouren van de lichamen maar net niet helemaal naakt in beeld. Dit was shockerend voor alle ouders die met hun kinderen de Glow-route liepen. Op de achtergrond één van de meest treffende werken van dit jaar van Ivo Schoofs, De Large Pendulum Wave. Een puur op zwaartekracht bewegend lichtkunstwerk dat me deed denken het werk van Jean Tinguely maar dan in lichtvorm.

Kind dat The Real Dark Matter aanraakt van het lichtkunstwerk van Ivo Schoofs. Ik vond dit wel een humoristisch beeld. Vraag me wel af waarom dat kind zo dicht in de buurt kon komen van het werk.

In Eindhoven wonen veel expats die werkzaam zijn bij onder meer ASML, NXP Semi Conductors en andere bedrijven op de Philips High Tech Campus en de TU/e. Tof om nog meer buitenlandse talen te horen in de provinciestad.

Sommige lichtkunstwerken werden aangeduid met een tekstpaneel dat zoveel licht uitstootte dat mensen soms hun handen voor hun ogen hielden. Ik zocht even een rustmomentje om vanachter zo’n lichtpaneel mensen te bekijken. Zij zagen mij niet, ik hen wel. Dit leverde mooie portretten op.

Terwijl iedereen keek naar de projectie die deze lichtbron op de wand van de Effenaar creëerde, vond ik de lichtbron zelf ook wel enige vorm van esthetiek hebben. Zo aan de gevel geplakt.

Halverwege de route. Hier kon ik merken dat bij sommige kinderen die met hun ouders mee liepen de verveling begon toe te slaan.

Ook volwassenen maken selfies. Hier nabij de Dommel in de binnenstad net voor de Nutsbedrijven. Dit was bij Glowing for kids, Glowing in the Wind.

De kunstwerken van de kinderen van Glowing in the Wind zorgen voor erg dromerige regenboog-achtige projecties. Iedereen die voorbij liep was hiervan aan het genieten.

Mensen laten zich helemaal meenemen bij het kunstwerk van Michel Suk voor de ingang van het Glow Cafe. Er stond toevallig ook een stoplicht in de achtergrond en zo kon ik dit verstilde fotowerk maken.

Ook de ellenlange uitgaansstraat het Stratumseind was onderdeel van Glow. Hier zag je pas echt goed in het licht wat voor verschillende mensen er aanwezig waren. Deze man had zijn hondje een riempje gegeven met een lichtje dat panisch aan en uit bleef flikkeren.

3D-brillen op Glow! Nummer 19. Bordos Artworks, Spidron Mapping op het pleintje van Stratumseind midden tussen alle café’s. Ik kon nog net een moment vinden om voor iedereen door te sneaken en deze komische plaat te schieten. Leuk was dat sommige mensen hun brilletjes niet teruggaven aan de suppoosten. Die zag je dan ook overal op de grond rondslingeren of ze werden door mensen mee de kroegen ingenomen. 3D de gekste!

Elk jaar is er een gigantische video-mapping te zien op de Catharina Kerk midden in de binnenstad. Het blijft mooi om de groteske gotische architectonische elementen te zien veranderen door het licht. Meeslepend en toch ook best cliché.

Bijna aan het einde van de route. Dit kind is blijkbaar al in slaaptoestand. De mensen schrokken van mijn flits. Dit stukje bij de Fuutlaan was ook het donkerste stuk van heel Glow wat het extra spannend maakte. Mijn favoriete stek om te fotograferen.

Knuffelende mensen. Dit beeld deed me denken aan de schilderkunst van oude Hollandse Meesters. Sterk licht. 

Een jongen drinkt zijn blikje frisdrank op in het kunstwerk van Ali Hesmati en Lars Mees-Olsohn. Je werd hier echt onderdeel van het werk. Dat mag ik wel, die interactie met de mensen. Volgend jaar hopelijk nog meer!

Auteur

Ralph Roelse (@RalphRoelse) kwam via graffiti in aanraking met fotografie en verruilde de spuitbus voor de fotocamera. Zo documenteert hij nu al jaren de internationale graffiti- en street art scene, fotografeert hij de elektronische muziek en uitgaans-milieu en alles wat met de hedendaags urban lifestyle en jongeren cultuur te maken heeft. De laatste tijd focust hij zich ook op het in beeld brengen van andere sociaal maatschappelijke gebeurtenissen.