Inhoudsopgave
    

Streaming stress
Floris Poort
door Floris Poort
leestijd: 5 min.

Spotify, Netflix, Google Play Music, Apple Music, YouTube Red, Videoland. Het regent streamingdiensten. Daar zijn de diensten noch de gebruiker bij gebaat.

Spotify en Netflix hebben met grofweg dezelfde insteek het luisteren naar muziek en het kijken van films en series compleet veranderd. Het lijkt me niet overdreven om te stellen dat beide diensten er voor hebben gezorgd dat aanzienlijk minder mensen hun heil in piraterij zoeken.

Succes doet navolgen en zo groeide het aantal muziekstreamingdiensten de afgelopen jaren. Google Play Music, Apple Music, Tidal, Amazon Prime Music én Video, Deezer, Napster, Youtube Red, SoundCloud Go; ze doen allemaal grofweg hetzelfde, voor ongeveer hetzelfde bedrag per maand en vrijwel hetzelfde aanbod.

Allemaal een beetje exclusief

Tot zover niet echt een probleem, behalve bij dat vrijwel identieke aanbod. Want om gebruikers te lokken, zijn de diensten begonnen met het exclusief aanbieden van bepaalde songs, albums en zelfs artiesten.

Zo moet je voor de nieuwste albums van onder meer Taylor Swift en Dr. Dre bij Apple Music zijn, terwijl het nieuwste album van Kanye West de eerste anderhalve maand alleen via Tidal te beluisteren was. Heb je toevallig zin om muziek van alledrie die artiesten te streamen, moet je twee abonnementen afsluiten, met verder vrijwel hetzelfde muziekaanbod.

De oplossing lijkt voor veel gebruikers voor de hand liggend: illegaal downloaden. Zo erg is dat toch niet, een albumpje gratis binnenhalen? Je betaalt immers al een tientje per maand om muziek te luisteren, je bent dus van goede wil. Moeten die artiesten maar meewerken, toch?

Nou, niet zolang artiesten betaald worden per keer dat hun nummers worden gestreamd. Dan is elke gebruiker die niet voor een tweede abonnement maar voor The Pirate Bay kiest een regelrecht verlies, en zo mogelijk nog erger dan voordat mensen massaal bereid waren online voor muziek te betalen.

Pech gehad

Met streaming videodiensten is het nog erger gesteld. Zin om straks de nieuwe show van het voormalige Top Gear-trio te bekijken? Gaat niet, want die zitten bij Amazon en die biedt zijn videodienst Prime Video in Nederland niet aan. Prime Video is namelijk onderdeel van en een lokkertje voor Amazon Prime, een abonnementsdienst van Amazon waar ook muziek en snellere bezorging van pakketjes onder valt.

Gelezen over de verfilming van Stephen King-bestseller 11/22/63? Pech, want de serie is gemaakt door Hulu en die streamingdienst is er in Nederland nog niet. Ondertussen heeft de BBC in de VS alvast het hele aanbod van Doctor Who van Netflix verwijderd in aanloop naar een eigen betaalde streamingdienst.

En over dat Amerikaanse aanbod gesproken. Netflix heeft onlangs de jacht geopend op gebruikers die VPN of DNS gebruiken om de regioblokkade te omzeilen om zo het veel grotere Amerikaanse aanbod van de dienst te bekijken. Vaak kosten dergelijke diensten nog geld ook; de populairste regioblock-omzeilers kosten zo’n 5 euro per maand. Dat hebben veel gebruikers dus tijdenlang betaald, alles voor een groter aanbod. De wil om meer te betalen voor een groter aanbod is er dus, maar niet verdeeld over verschillende diensten.

Ultra HD: ultra-versplinterd

Nog weerbarstiger wordt het met diensten die 4K aanbieden. De opvolger van full hd wordt steeds interessanter nu de prijzen van 4K-tv’s onder de 1000 euro duiken. Maar om in volle glorie van zo’n scherm te kunnen genieten, moet je bij weer een andere streamingdienst aankloppen.

Althans, Netflix biedt 4K aan, maar hoofdzakelijk van zijn eigen producties en alleen aan klanten die een abonnement van 12 euro per maand hebben. Sony startte op zijn beurt een eigen streamingdienst op, Ultra. De dienst werkt voorlopig alleen op 4K-tv’s van Sony, en alleen met het aanbod van Sony. De films zijn niet te huur, maar alleen te koop voor 30 (!) dollar per stuk. Toch bezit de kijker de films voor dat bedrag niet, want 4K-films zijn te groot om op een tv te bewaren.

Dan is er nog UltraFlix, dat in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden geen films voor een vast bedrag per maand streamt, maar de 4K-films verhuurt voor tussen de 1 en 10 dollar per stuk. Via M-Go, dat alleen werkt met 4K-tv’s van Samsung, kunnen kijkers ultra hd-films voor rond de 7 dollar per stuk huren, of kopen voor 20 tot 25 dollar. Het aanbod bij al die diensten is verre van compleet, waardoor je niet alleen meer geld kwijt bent maar ook in het geval van 4K weer bij behoorlijk wat diensen moet aankloppen om die film te vinden waar je naar zoekt.

Exclusief gebruikers

Bij alle bovengenoemde voorbeelden lijkt de illegale uitweg steeds weer aantrekkelijk, en da’s een probleem. Want hoe meer streaming video- en muziekdiensten versplinteren, des te aantrekkelijker het illegale aanbod wordt. De illegale kant van de markt heeft immers niet stil gezeten, waardoor het juist makkelijker dan moeilijker wordt om illegaal films te kijken. Popcorn Time voorop, waarbij de kijkervaring praktisch hetzelfde is als bij Netflix, maar het aanbod eindeloos.

En dat terwijl vooral de muziekdiensten de heilige graal al lang gevonden hadden: zo’n beetje alle muziek die er is, onbeperkt, voor een vast bedrag per maand. Als het ingewikkelder is en langer duurt dan het downloaden van een torrent, heb je eigenlijk al verloren. Zo betekent een exclusief aanbod steeds vaker exclusief betalende gebruikers.

Auteur

Floris Poort (@florispoort) begon twee jaar geleden als stagiair bij Bright. Hij bleef hangen en is inmiddels redacteur. Blogt vrijwel dagelijks op Bright.nl en bij Nu.nl. Houdt van alles met een batterij erin of stekker eraan.