Inhoudsopgave
    

iOS 10: de app is dood, lang leve de app
Floris Poort
door Floris Poort
leestijd: 6 min

Apple presenteerde deze week iOS 10. De ogenschijnlijk kleine update heeft grote gevolgen voor hoe je je iPhone gebruikt, en de rol die apps daar bij spelen.

De presentatie van iOS 10 lijkt op het eerste gezicht op elke andere iOS-onthulling. Wat apps worden slimmer: iMessage krijgt nieuwe functies, de Foto’s-app analyseert straks wat er op je foto’s staat à la Google Photos maar dan op het toestel zelf, HomeKit krijgt eindelijk een app van waaruit je apparaten makkelijk bedient en Siri wordt toegankelijk voor ontwikkelaars, waardoor de spraakassistent een stuk slimmer wordt.

Je zou bijna zeggen dat het aantal nieuwe functies een beetje tegenvalt, dat iOS 10 nauwelijks een evolutie te noemen is. Toch is niets minder waar: Apple maakt iOS met versie 10 een stuk veelzijdiger, vriendelijker en vooral sneller in het gebruik.

Slimme notificaties

Die verandering draait grotendeels om de manier waarop apps straks worden gebruikt. Tot nu toe staat elke iOS-app redelijk op zichzelf: moet je een berichtje sturen dan open je de berichten-app naar keuze, wil je het weer weten dan open je de weer-app, voor je afspraken bekijk je je agenda enzovoorts, etcetera.

De intrede van het deelmenu in iOS 8 zorgde er al voor dat je minder vaak tussen apps hoefde te wisselen om snel iets te delen. En ook in iOS 9 kun je de notificatie van een binnenkomend bericht al naar beneden trekken om er snel op te reageren. Maar waar je daar nog de verdere context mist en voor het volledige gesprek moet wisselen naar de berichten-app, kan je in iOS 10 alles in de notificatie zelf doen.

Zo verandert de notificatie in een soort pop-over-app, en dat is een hele omslag voor iOS. Zelfs op het kleine scherm van je iPhone is multitasken ineens werkelijkheid: geen heen-en-weer geschakel tussen verschillende apps, maar gewoon snel en volledig op iets uit een notificatie reageren en daarna weer verdergaan waar je mee bezig was, of je telefoon weer wegleggen omdat je het vergrendelscherm eigenlijk niet eens verlaten hebt.

Betere widgets op meer plekken

Ook groeit het aantal widgets in iOS 10, en kan je er meer mee dan in iOS 9. Daar zijn widgets te vinden in het berichtencentrum dat je van bovenaf het scherm naar beneden trekt, maar heel veelzijdig of slim zijn die widgets niet. In iOS 10 lijken widgets een stuk meer op de slimme notificaties, en kun je ze bovendien op meer plekken vinden.

Veeg je straks naar rechts vanaf je thuisscherm of vergrendelscherm, zie je ze al staan. Widgets met het weer, live tussenstanden van sportwedstrijden, nieuws, je kalender en todo-lijst, en allemaal hebben ze net als die slimme notificaties een soort mini-app, waarbij je zelfs foto’s en video’s in de widget kan bekijken zonder de hele app te hoeven openen. Zo ben je veel sneller geneigd zo’n widget te gebruiken, heb je meer overzicht en hoef je vooral veel minder vaak een hele app in.

Die nieuwe widgets zie je ook wanneer je straks harder op een app drukt met 3D Touch, op een iPhone 6S of 6S Plus. Nog een manier om de goeie kanten van een app te benutten zonder die helemaal te hoeven openen, en 3D Touch wordt er een stuk aantrekkelijker door. Nu werkt het drukgevoelige scherm van de nieuwste iPhones nog vooral als een rechtermuiskop, die weinig gebruikte functies voor de poweruser verbergt. Maar iOS 10 maakt van 3D Touch een daadwerkelijk handige functie.

We zijn app-moe

Tel daarbij op dat Siri vanaf iOS 10 ook functies van apps van derden kan aansturen en je kan concluderen dat je straks veel minder vaak daadwerkelijk een app hoeft te openen om iets gedaan te krijgen. Die soepelere integratie met apps komt op een moment dat we met z’n allen steeds meer app-moe worden. Er worden steeds minder apps gedownload en alle grote partijen proberen functies van weinig gebruikte apps in populaire software te slepen.

Facebook doet dat met slimme assistenten, zodat je binnen Messenger een Uber kan bestellen zonder een andere app te hoeven openen. Android doet het met Instant Apps: die keren dat je een functie uit een app nodig hebt wordt alleen dat onderdeel gedownload zodat je naadloos verder kan. En Apple gaat met iOS 10 op zijn eigen manier ook mee in dat post-app-tijdperk.

Maar anders dan Facebook, dat andere apps wil vervangen door enkel Messenger, maakt Apple het juist interessanter om veel apps te downloaden. De overgang naar een tijdperk zonder losse apps wordt hier ingezet, maar is minder rigoureus. Je gebruikt apps straks gewoon op een heel andere manier, ze zitten veel strakker in iOS geïntegreerd en het wordt weer boeiender om bepaalde apps te downloaden.

Een nieuw soort app

In plaats van dat elke ontwikkelaar straks een van top tot teen boeiende app hoeft te ontwikkelen, wordt het veel interessanter om een app te maken die insteekt op de nieuwe manier, waarbij gebruikers de app juist zo min mogelijk hoeven te openen. Een app met een gebruiksvriendelijke widget en strakke integratie met Siri is in iOS 10 in sommige gevallen aantrekkelijker dan een los exemplaar dat je zo nu en dan moet openen, maar uiteindelijk vergeet.

Zo kan iOS 10 zorgen voor een nieuwe golf apps. Daarbij zal ook de App Store 2.0 een rol spelen. Apple kondigde een week voor WWDC nieuwe regels voor zijn app-winkel aan, die het voor ontwikkelaars makkelijker en winstgevender moeten maken om complexe apps te ontwikkelen. Zo pakt Apple nu nog 30 procent van de inkomsten over een app, straks daalt dat nadat gebruikers een jaar lang op een app zijn geabonneerd naar 15 procent.

Die mogelijkheid om straks abonnementen kunnen gaan gebruiken is belangrijk. Zo kunnen complexe apps, die veel ontwikkeltijd kosten, langer onderhouden worden. Zo kunnen de paar apps die je vaak gebruikt veel beter worden, terwijl de apps die je maar zelden opent hun functies straks kwijt kunnen in slimme notificaties en widgets.

De app zoals we die kennen is dood, lang leve de app!

Auteur

Floris Poort (@florispoort) begon twee jaar geleden als stagiair bij Bright. Hij bleef hangen en is inmiddels redacteur. Blogt vrijwel dagelijks op Bright.nl en bij Nu.nl. Houdt van alles met een batterij erin of stekker eraan.

Vergeet de long tail
Maarten Reijnders
door Maarten Reijnders
leestijd: 5 min

Digitalisering werkt vooral in het voordeel van creatieven die toch al succes hebben. Zij krijgen nog meer succes en kunnen meer geld eisen, stelt hoogleraar Anita Elberse in haar boek Blockbusters. De long tail komt er bekaaid vanaf.

“Niches vormen de nieuwe grote markt”, schreef de toenmalige hoofdredacteur van Wired, Chris Anderson, tien jaar geleden in zijn boek The Long Tail. Dankzij internet zou alles anders worden. Anders dan in een ouderwetse winkel is de schapruimte online onbeperkt. Elk denkbaar product kan worden aangeboden. En dat betekent dat eindelijk ook de mensen die geïnteresseerd zijn in obscure muziek, films of boeken aan hun trekken kunnen komen.

Het oneindige aanbod zou er volgens Anderson ook toe leiden dat de vraag naar niche-producten toeneemt. En dat zou weer ten koste gaan van de grote hits, de blockbusters. Want waarom zou je bijvoorbeeld nog naar de populairste muziek van het moment luisteren als je ook muziek kunt downloaden die veel beter bij jouw smaak past? 

“De bedrijven die het goed zullen doen, zijn de bedrijven die het model van de kleinste gemene deler loslaten en bedenken hoe ze nichegroepen kunnen vinden”, schreef Anderson. Zijn theorie over de ‘lange staart’ waarin consumenten volop zouden grasduinen naar producten die hen op het lijf geschreven waren terwijl ze de grote hits voortaan links zouden laten liggen, raakte een gevoelige snaar. 

De toenmalige Google-CEO Eric Schmidt verklaarde dat Andersons boek grote invloed had op de strategie van het zoekbedrijf en Netflix afficheerde zich in die dagen als een long-tail-bedrijf: consumenten hadden er immers keuze uit veel meer films en series dan bij de gemiddelde videowinkel.

Obscure titels

Intuïtief voelde het betoog van Anderson goed. Het aanbod is onbetwistbaar groter geworden. Terwijl het muziekaanbod in het pre-internettijdperk beperkt bleef tot het assortiment van de dichtstbijzijnde platenzaken en wat een paar radiostations draaiden, had elke muziekliefhebber dankzij de iTunes Store (en uitwisselprogramma’s als Napster, Kazaa en Bittorrent) opeens toegang tot honderdduizenden albums en miljoenen tracks.

Maar zijn we door dat enorme aanbod ook meer verschillende muziek gaan luisteren? Gaan we vaker naar films van kleine, onafhankelijke producenten? Kopen we inmiddels liever een boek dat in een kleine oplage verschijnt, dan een bestseller? Nee, ontdekte de Nederlandse hoogleraar marketing Anita Elberse die is verbonden aan de Harvard Business School. Zij bestudeerde de verkoopgegevens van muziek en films en concludeerde dat er van de long-tail-theorie in de praktijk weinig blijkt te kloppen.

Het aanbod is weliswaar groter geworden – of om in de terminologie van Anderson te blijven: de staart is langer geworden – maar de vraag naar obscure titels is helemaal niet groter geworden. Integendeel. Er gebeurt het omgekeerde van wat Anderson voorspelde, schrijft ze in haar onlangs in het Nederlands vertaalde boek Blockbusters. De staart met niche-titels wordt niet dikker, zoals Anderson dacht, maar ‘dunner en dunner’. “Steeds meer tracks worden vrijwel niet verkocht”, aldus Elberse.

Beyonce

Ondertussen blijven we wel dol op blockbusters. Sterker nog, hits zijn populairder dan ooit tevoren. We gaan massaal naar de nieuwe Star Wars en downloaden allemaal de nieuwe Beyonce. “Het belang van het handjevol titels aan de top neemt alleen maar toe, terwijl de gemiddelde verkoop van de slechtste verkopers nog meer daalt.” De conclusie is onvermijdelijk: “De entertainmentindustrie beweegt zich meer en meer in de richting van een winner-take-all-markt.”

De ironie is de digitalisering van onze samenleving een belangrijke bijdrage levert aan het toenemende belang van hits. Tal van online diensten maken het mogelijk om producten te ‘ontbundelen’. Je zet bij Spotify en Apple Music alleen je favoriete nummer in je playlist, de rest van een album verdwijnt al snel in Andersons ‘staart’. Bij Blendle betaal je alleen voor de kranten- en tijdschriftenartikelen waarin je geïnteresseerd bent, de rest laat je links liggen.

Of zoals Eric Schmidt, die aanvankelijk nog zo enthousiast was over de long-tail-theorie, het formuleert: “Internet zal waarschijnlijk leiden tot nog grotere blockbusters en een nog sterkere merkconcentratie. Al met al verlangt iedereen toch naar een superster. Niet langer een Amerikaanse superster, maar een wereldsuperster.” The winner takes it all.

Vijftig tinten grijs

Deze concentratie van succes staat op een gespannen voet met een ander klassiek leerstuk onder techno-optimisten: dat internet een ‘democratiserende’ invloed heeft. Door de voortschrijdende digitalisering is het professioneel opnemen en verspreiden van muziek voor veel meer mensen bereikbaar geworden. Idem voor de publicatie en distributie van bijvoorbeeld boeken. 

Het is waar. Iedereen kan vanaf zijn zolderkamer zonder tussenkomst van intermediairs als platenmaatschappijen, uitgevers en winkels een publiek bereiken. Maar tot succes leidt dat doorgaans niet. Of eigenlijk: bijna nooit. Internet heeft niet afgerekend met de ‘middle man’. Wie succes wil hebben, ontkomt er niet aan om vroeg of laat alsnog in zee te gaan met ouderwetse intermediairs.Natuurlijk, Vijftig tinten grijs, dat als serie begon op fan-fictie sites en aanvankelijk in eigen beheer werd uitgegeven, werd een succes. Maar het werd pas een echte kaskraker toen traditionele uitgevers zich over het boek ontfermden. En ook Justin Biebers opmars begon op sociale media en YouTube, maar zijn manager wist niet hoe snel hij een contract moest tekenen bij de Universal Music Group om de echte massa te bereiken.

Louis CK

Pas als het succes er is, kunnen sterren er weer voor kiezen om zich te ontworstelen aan de ‘middle man’. Denk aan komiek Louis CK die in 2011 een drm-vrije videoregistratie van Louis C.K. Live at the Beacon Theater op zijn site zette. Te downloaden tegen betaling van 5 dollar. Of neem de band Radiohead die in 2007 geschiedenis schreef door het album In Rainbows online te zetten en fans zelf liet bepalen hoeveel geld ze wilden overmaken. Radiohead verdiende zo meer dan met al hun voorgaande albums die bij EMI waren verschenen bij elkaar.

Dát is volgens Elberse het grote gevaar dat de traditionele intermediair bedreigt: niet dat startende auteurs of artiesten zonder hen succes boeken, maar dat gevestigde namen dat doen. “Het verlies van de supersterren die de grote contentproducenten zo zorgvuldig hebben ontwikkeld en in de markt gezet, zou een ramp kunnen zijn voor hun verfijnde blockbusterstrategie, niet in de laatste plaats omdat topartiesten het meeste geld in het laatje brengen”, schrijft ze.

Om te voorkomen dat de toppers via internet voor zichzelf moeten beginnen, moeten traditionele mediaproducenten hun dus meer betalen. “In plaats van de rol van blockbusters en supersterren te ondermijnen, wakkert digitalisering de winner-take-all-trend verder aan”, aldus Elberse. Tel uit je winst.

foto-credit AndyMorffew CC BY 2.0

Auteur

Maarten Reijnders (@rohy) was in 1996 mede-oprichter van e-zine SmallZine. Toen het eind 2004 stopte, was SmallZine met ruim dertigduizend abonnees één van de grootste Nederlandstalige e-zines. Van 2000 tot 2006 was Reijnders redacteur bij Webwereld. Nu is hij freelance journalist voor onder meer Bright en Wordt Vervolgd.

De mensen achter het ‘gehate’ @NS_online
Daniël Verlaan
door Daniël Verlaan
leestijd: 8 min

Via het Twitter-account @NS_online krijgt het webcareteam van de NS dagelijks geklaag en gescheld over zich heen. Hoe gaan ze daar mee om?

"Stelletje ongeregelde kanker @NS_online. Nooit maar dan ook echt nooit kan er op jullie gerekend worden. Elke fucking weekend hetzelfde lied." Een jongen die mediavormgeving studeert uit zijn frustratie over de NS tegen één van de webcaremedewerkers van het spoorbedrijf. De tweet wordt genegeerd.

Heel veel mensen hebben wel eens een klaagtweet over de NS verstuurd. Even een doelwit - in dit geval een Twitter-account - waar je je frustratie op kunt botvieren. Ook ondergetekende heeft jaren geleden eens een vervelende tweet over de NS gestuurd, uit irritatie: de trein had een uur vertraging.

De webcaremedewerker leest die tweet voor. Ondanks dat deze tweet al tijden geleden is verwijderd, staat hij nog in het systeem van de NS. Met een rood hoofd zit ik naast ^MM en ^MC: de mensen achter het Twitter-account @NS_online krijgen plotseling een gezicht.

Van 1 naar 65 mensen

In 2010 begon de NS met een webcareteam. Toen bestond het nog maar uit één persoon: Gerjan Vasse, die nu het webcareteam leidt. Het team telt nu 65 mensen, die onder andere via Twitter, Facebook en WhatsApp met reizigers communiceren. Ze geven antwoord op je vragen, nemen complimentjes in ontvangst, horen verhalen aan van reizigers en soms negeren ze een scheldkanonnade.

De twee webcaremedewerkers die vandaag aan het werk zijn, zijn ^MM en ^MC. Het afgelopen halfjaar was het een drukke periode voor @NS_online. Door een tekort aan materieel klaagden veel reizigers over te drukke treinen en vielen er treinen uit. Daar lijkt langzaam verandering in te komen. "Het is een rustige ochtend" aldus ^MM, die naar eigen zeggen 'een echte treinreiziger is'. Hij pakt elke dag de trein naar het Utrechtse hoofdkantoor van de NS, waar hij uitkijkt op de vertrekkende bussen en treinen.

"Een paar jaar geleden was ik echt niet op de hoogte dat je geld terug kunt krijgen bij vertraging", zegt ^MM. "Ik wist niet eens dat je met de NS via Twitter kunt communiceren. Dat zie ik bij veel meer mensen, en ik ben blij dat ik hen kan helpen."

Ping. In een paar minuten zijn er 14 nieuwe berichten binnengekomen. "Moment, ik reageer even, deze persoon wil weten of zijn abonnement nog geldig is."

'Ontzettend vervelend'

Het webcareteam van de NS gebruikt het Nederlandse Coosto om de sociale platformen te beheren. Per tweet, Facebook-bericht of WhatsAppje kunnen ze zien wie hem oppakt en per account is de gehele chatgeschiedenis met de NS te lezen. "Een reiziger tweette dat ze weer die leuke conducteur zag", aldus ^MC. "Dan klikken we op haar Twitter-account en lezen dan de vorige tweets over diezelfde conducteur. Zo kunnen we persoonlijker reageren."

Reizigers sturen vooral berichten over drie onderwerpen: of de treinen op tijd rijden, of ze kunnen zitten en over de abonnementen. Ook wordt er soms geklaagd over het personeel van de NS, dat het webcareteam meestal 'een lastige situatie' vindt: "Je bent er niet bij en hoort maar één kant van het verhaal", legt ^MM uit, die als voorbeeld onbeschoft gedrag van een conducteur neemt. "We melden de klacht bij onze interne service die de conducteur benadert en zeggen dat we het vervelend vinden, maar meer dan de klacht doorzetten kunnen we helaas niet doen."

En dat roept bij reizigers irritatie op. @NS_online kan geen vertragingen oplossen, een zitplek regelen of een conducteur terechtwijzen. Het is primair een doorgeefluik van informatie. "Maar op het moment dat iemand met emotie benadert, heb je het als bedrijf bont gemaakt", zegt Vasse. "Dan moet je het gesprek aangaan en kijken wat er is gebeurd. En we laten altijd merken dat we het ontzettend vervelend vinden." ^MM springt in: "We kennen inmiddels heel veel synoniemen voor 'vervelend'."

Minder haattweets

Het webcareteam gebruikt dakjes en de eerste letters van hun voor- en achternaam. Zo kunnen ze anoniem hun werk uitvoeren, maar weten mensen wel 'wie' hen heeft geholpen. "Het is fijn dat ik anoniem dit werk kan doen", zegt ^MC. Op haar tafel staat een doosje aardbeien, met haar vingers ratelt ze over het toetsenbord. "Het is niet vervelend als mensen weten dat ik dit werk doe, maar wel als ze weten wie ik ben. Je hoeft maar één keer een vervelend bericht op je persoonlijke account te krijgen en de lol is er dan wel vanaf."

Een kleine blik op het Coosto-scherm met alle berichten laat een duidelijke trend zien: er wordt veel gezeken op de NS. Inmiddels weten ^MC en ^MM hoe ze op dit soort reacties moeten reageren. "Gisteren plaatste een boze reizigers een tweet met #sterfNS", zegt ^MM. "Toen reageerde ik dat ik hem heus wel wil helpen, maar dat ik het wel vervelend vindt dat hij zo'n toon gebruikt."

Ook het webcareteam van de NS snapt dat mensen hun frustratie nu eenmaal willen uiten. "Je betaalt voor de NS, dus je heb er dan ook verwachtingen bij", zegt ^MC. "Maar de vervelende reacties zijn vaak momentopnames. Het is heel makkelijk om via sociale media erge dingen te tikken en versturen."

Het aantal 'haattweets' neemt volgens Vasse wel af. Dat bevestigt ^MM: "Een jaar geleden scholden nog veel meer mensen met 'kanker', nu valt dat echt heel erg mee. Ik denk dat die vervelende reacties tegen ons de komende jaren meer verdwijnen, omdat we echt mensen helpen."

In een privébericht zijn reizigers altijd aardig, benadrukt ^MM: "Ik heb nog nooit een privébericht ontvangen waarin iemand mij een ziekte toewenst."

Heftige situaties

De scheldkanonnades zijn volgens ^MM en ^MC alleen in het begin vervelend. Het went. Een familie die hun weekendje Parijs afzegt vanwege de aanslagen in november van vorig jaar, dat raakt ^MM wel. Ook springers - "Sorry, een aanrijding met een persoon" zegt ^MC - blijven heftige situaties. "De eerste nachtdienst die ik draaide, sprongen er drie mensen voor de trein. Dat brengt zo veel met zich mee. Niet alleen de vertraging voor reizigers, maar je denkt ook aan het treinpersoneel en de familie."

Soms worden er foto's van een aanrijding met een persoon op sociale media gedeeld. "Dan sturen we direct een bericht of ze die foto willen verwijderen en dat ze aan de familie van het slachtoffer moeten denken", zegt ^MC. "Het gebeurt jammer genoeg wel. Er zitten vreemde snuiters tussen. Sommige dingen hoef je niet te delen."

'Sommige reizigers zien ons als vriend'

Gelukkig is een groot deel van de berichtjes positief. Een oma die vertelt hoe leuk ze het vindt dat ze elke week met de trein naar haar kleinkinderen kan. Of een moeder in de bijstand die heel blij is dat ze sinds vorig jaar haar twee kleine kinderen gratis mee kan nemen in de trein. Ze plaatsen dit soort berichtjes op Facebook en vinden het leuk om hun verhaal te delen.

"Mensen herkennen de dakjes en vragen of een specifieke medewerker online is", zegt ^MC. "Sommige reizigers zien ons echt als een soort vriend. Dan schrijven ze hoe ze het land weer doorreizen en het geluk hebben dat ze in de trein mogen zitten."

Maar het allerleukste vindt ^MC het brengen van goed nieuws, zoals teruggevonden voorwerpen. "Heel veel reizigers laten dingen liggen in de trein, zoals een telefoon of laptop. Als je dan via Twitter of Facebook kunt zeggen dat iets gevonden is, zijn mensen zo blij."

Oppassen met ludieke reacties

Ping. Tussen de vragen tikken ^MM en ^MC door. Al dat twitteren en facebooken verveelt ze niet. Ze sparren vaak over reacties om een beetje ludiek te reageren op jolige reizigers. Zo was er een vrouw die ondanks alle vertragingen die dag toch op haar eindbestemming Utrecht arriveerde. @NS_online zou zijn schoenen opeten als ze in Utrecht aan zou komen. Dat gebeurde, met deze tweet tot gevolg.

Maar je moet ook uitkijken met die ludieke reacties, vindt ^MC: "Het blijven woorden, en die kan iedereen anders interpreteren." Vasse benadrukt dat ze nooit een tweet verwijderen, zelfs niet als een medewerker uit de bocht vliegt. En dat gebeurt weleens, bijvoorbeeld toen een medewerker te lang achter zijn computer zat. Hij was aan het einde van zijn dienst en een reiziger klaagde. "Toen raakte hij in een emotionele discussie", zegt Vasse. In plaats van 'goh, wat vervelend' te typen ging hij 'met gestrekt been' terug het gesprek in en schreef hij 'hoezo?' op een klacht van een reiziger. "Dat was niet zo handig."

"Ja, wij zijn ook gewoon mensen die fouten maken", legt Vasse uit. "Met 1500 tweets per dag kan zo'n foutje erin sluipen. Maar het maakt ons account menselijk. Achter de dakjes schuilen ook maar gewoon mensen, hè."

Auteur

Daniël Verlaan (@danielverlaan) is techredacteur bij RTL Z en Bright. Houdt van de middeleeuwen en terabytes. Fietst heel snel korte afstanden. En is in het echt (en op Twitter) véél knapper.

E3: Sony’s spierballen en Zelda’s magie
Jan Meijroos
door Jan Meijroos
leestijd: 7 min

In het jaar dat VR-games moeten doorbreken, maakten de traditionele blockbusters veel meer indruk op de belangrijkste gamebeurs, de E3 in Los Angeles.

Voorafgaand aan de Electronic Entertainment Expo (E3) draaide de geruchtenmolen op volle toeren. Sony zou de PlayStation Neo onthullen en en Microsoft zou met Project Scorpio een eerste blik op de Xbox One-opvolger geven. De hoop op concrete informatie over de Nintendo NX, de opvolger van de Wii U, was al maanden eerder vervlogen. Nintendo kiest zijn eigen moment om de console die in maart 2017 het levenslicht ziet te presenteren. Maar een week voordat hét gamefeestje in LA losbarstte, gaf PlayStation-baas Andrew House al toe dat de PlayStation Neo niet op de E3 te zien zou zijn. 

Het E3-blazoen liep ook op een andere manier een smetje op. Zo hield Electronic Arts zijn eigen event, EA Play, 500 meter náást de beurs. Ongetwijfeld om meer exclusieve aandacht voor FIFA 17, Battlefield 1 en Titanfall 2 te genereren, maar het voelde toch een beetje raar. Ook Activision was voor het eerst niet groot zichtbaar aanwezig. In plaats van een traditionele grote stand, konden bezoekers bovenin het beursgebouw, enkel op afspraak in aparte, veel kleinere vergaderruimtes nieuwe delen van Skylanders en Call of Duty bekijken. 

Het is illustratief voor de staat waarin de E3 zich bevindt. Al jaren rommelt het en mopperen game-uitgevers over de torenhoge prijzen voor standruimte. Het gevolg is dat sommige partijen hun eigen plan trekken. Als Ubisoft en Bethesda het voorbeeld van Activision en EA volgen, kon het wel eens desastreuze gevolgen hebben voor de E3. Maar zo ver is het nog niet.

Amsterdamse gamestudio Guerrila Games aan het woord over Horizon: Zero Dawn

Bij de grote studio's zette Ubisoft opnieuw in op openwereld actiegames met Watch Dogs 2 en Ghost Recon: Wildlands, maar het introduceerde ook een nieuwe ip: de winterse extreme sportsgame Steep. Bethesda legde veel nadruk op het in november te verschijnen Dishonored 2, maar blikte ook vooruit met Prey en Quake Champions. Warner Bros. Interactive showde drie nieuwe LEGO-games, alsook het knokspel Injustice 2. Square Enix had een keur aan nieuwe Final Fantasy-titels en in Call of Duty: Infinite Warfare wordt er voor het eerst in de ruimte gevochten. Toch waren het vooral 'platformhouders' Sony, Microsoft en Nintendo die de meeste indruk maakten. 

Playstation-hit God of War
Playstation-hit God of War

Sony's spierballen

Sony liet zijn spierballen rollen en toonde heel veel nieuwe games. God of War, The Last Guardian, de nieuwe ip Days Gone (The Last Of Us meets The Walking Dead), Detroit (een Blade Runner-achtig adventure waarbij keuzes steeds weer een andere invloed hebben), Spider-Man PS4 en vooral Death Stranded. De laatste is de nieuwe game van de Japanse grootmeester Kojima, de bedenker van Metal Gear Solid. 

Hollands glorie was er ook met Horizon: Zero Dawn. Na jarenlang aan de Killzone-franchise te hebben gewerkt voelt, speelt en oogt Horizon zo anders dan alles wat we tot nu van Guerrilla Games uit Amsterdam hebben gezien. De grote, kleurrijke wereld ver in de toekomst, met daarin mensen die in stammen relatief primitief leven, maar wel moeten jagen op wilde robotdieren. Dit prikkelt de fantasie als nooit tevoren.  

Waarom Sony het won van Microsoft

Microsofts dubbele boodschap

Microsoft deed wat velen hoopten, maar gaf ook een dubbele boodschap af. Een slanker, meer sexy model van de huidige Xbox One, de Xbox One S, komt in augustus beschikbaar, maar eind 2017 moet Project Scorpio al verschijnen. Scorpio, duidelijk een werknaam, moet resulteren in de opvolger van de Xbox One. 

De nieuwe spelcomputer verschijnt december 2017 en biedt ondersteuning van games in de ultra-hd-resolutie én voor VR-games. De console zal 6 teraflops aan grafische rekenkracht huisvesten en alle Xbox One-games en -accessoires werken ook met de opvolger. Nieuwe games voor de huidige Xbox One waren er ook in overvloed: wat te denken van Forza Horizon 3, Halo Wars 2, Gears of War 4, Dead Rising 4, Sea of Thieves, ReCore en Scalebound. Geen slechte line-up, maar toch kon Microsoft niet op tegen het machtsvertoon van Sony.

Project Scorpio: de opvolger van de Xbox
Project Scorpio: de opvolger van de Xbox

Nintendo: Zelda's magie

Tenslotte was daar Nintendo, dat met slechts één enkele nieuwe game naar LA was gekomen. Die ene game betrof wel de allernieuwste The Legend of Zelda-game voor de Wii U. Prompt werd dat de meest besproken game van de beurs. Niet zo vreemd, want Nintendo had zijn enorme booth omgedoopt tot een heus mini-Hyrule; het koninkrijk waar de meeste Zelda-games zich afspelen. Alleen rondlopen op Nintendo’s stand was al een magische ervaring. Bezoekers stonden zonder morren vier uur in de rij om een half uur met het nieuwe spel, dat uiteindelijk in 2017 simultaan voor de Wii U als de NX verschijnt, te mogen spelen. 

Zelda behoudt aantrekkingskracht

VR-games: vooral korte ervaringen

Virtualreality-gaming maakte nog steeds een weifelende indruk. Terwijl Sony veel unieke content in de pijplijn heeft zitten voor de PlayStation VR die in oktober verschijnt, heeft diezelfde content nog altijd overwegend het karakter van een mini-game. Het zijn korte ervaringen die je even tussendoor speelt. Zo was Batman VR waanzinnig, maar dit interactieve moordmysterie duurt in totaal niet langer dan een uur. 

Verder zijn er veel traditionele games die als extraatje de mogelijkheid hebben om óók in VR gespeeld te worden; zoals de nieuwe horrorgame Resident Evil 7 en Call of Duy: Infinite Warfare. De enige VR-titels die een volwaardige, op zichzelf staande indruk achterlieten, waren Rigs en Farpoint. Die laatste is een nieuwe shooter waarbij de speler zich op een buitenaardse planeet bevindt en moet zien te overleven door aliens te verslaan. De game kent ondersteuning van de funky ogende PlayStation VR Aim Controller. Spelen met de bril op en zo'n controller in de handen is een waanzinnige ervaring. 

De Playstation VR Aim Controller
De Playstation VR Aim Controller

Rijke traditie

Al met al viel er voor de gamers weer genoeg te halen. Toch is het veelzeggend dat VR nog altijd die echte musthave-games mist en dat de grote traditionele blockbusters met gemak de meeste aandacht opeisten. En het is mooi om te zien dat de door velen afgeschreven Wii U in één klap weer op de kaart gezet is door de zachte maar overrompelende fantasiewereld van The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Een kleine revolutie in de rijke traditie van Nintendo-games. Daar moeten we het mee doen. 

Tot slot: twee lijstjes met favoriete games die op de E3 te zien waren.

8 topgames voor najaar 2015

The Last Guardian (PS4)

Sprookjesachtig puzzel-adventure waarin de band tussen een klein jongetje en een reusachtig fabeldier centraal staat. 

Deus Ex: Mankind Divided (PC, PS 4, Xbox One)

Grimmige rollenspel waarbij je als half mens, half robot gebruik moet maken van biomechanische prothesen om te overleven in een wereld waarbij andere gebruikers van dergelijke lichaamsversterkende prothesen juist met de nek worden aangekeken en in getto’s wordt weggestopt. Het thema van de game is ‘mechanische apartheid’.  

Forza Horizon 3 (PC, Xbox One) 

De racegame 'plankgast' deze keer naar Australië en combineert duizelingwekkend racen op het asfalt in oogstrelende bolides met off-road raggen door de bossen en de modder. 

Dishonored 2 (PC, PS4, Xbox One) 

Eigenzinnig vervolg op het sluip-actiespel Dishonored waarin je nu mag spelen met twee personages (Corvo of Emily) met ieder een eigen vechtstijl en magische vaardigheden. 

Mafia III (PC, PS4, Xbox One) 

Keiharde maar sfeervol open-wereld actiespel dat zich afspeelt in de jaren zestig, in het broeierige New Orleans. 

Steep - (PC, PS4, Xbox One)

Deze extreme sportsgame van Ubisoft laat je een keur aan wintersporten beoefenen op een enorme berg… om vervolgens vrienden uit te dagen of samen met hen van de piste af te raggen. 

Final Fantasy XV (PS4, Xbox One) 

Deze kolossale Japanse RPG met Westerse invloeden is al meer dan 10 jaar in de maak maar ziet eind september eindelijk het licht.  

Battlefield 1 (PC, PS4, Xbox One) 

Een schietspel in de Eerste Wereldoorlog waarbij alle facetten van het tijdperk aan bod komen. Van rijden in eerste tanks, tot spelen met ruiters te paard, van het besturen van enorme zeppelins tot het vliegen en schieten in driedekkers. 

Beeld uit Dishonored 2
Beeld uit Dishonored 2

5 topgames voor 2017

Horizon: Zero Dawn (PS4) 

Deze open-wereld actie-RPG van Nederlandse makelij sleepte deze E3 tientallen nominaties in de wacht. 

The Legend of Zelda: Breath of the Wild (Wii U, NX) 

Het nieuwe Zelda-avontuur is groter en ambitieuzer dan alles wat Nintendo hiervoor deed, en komt met een grote, open wereld waar de speler meer vrijheid en meer avonturen en activiteiten dan ooit tevoren voorgeschoteld krijgt.  

Mass Effect: Andromeda (PC, PS4, Xbox One) 

Er werden slechts flintertjes van de gameplay van de nieuwe space opera van BioWare getoond, maar die beelden waren dan ook meteen heel erg mooi. 2017 is nog ver weg. 

God of War 4 (PS4)

De getergde Spartaanse halfgod Kratos zoekt zijn heil in de Noorse mythologie, maar worstelt tegelijkertijd met de opvoeding van zijn zoon.

Sea of Thieves (Xbox One) 

Knipogende, cartooneske piratengame waarbij je alleen óf met vier vrienden op zeilavontuur gaat, schatten zoekt, andere schepen naar de kelder jaagt en met een houten poot en een papegaai op je schouder een gek dansje maakt. 

The Legend of Zelda: Breath of the Wild verschijnt in 2017
The Legend of Zelda: Breath of the Wild verschijnt in 2017
Auteur

Jan Meijroos (@janmeijroos) is een van de meest ervaren game-journalisten van Nederland. Hij schrijft onder meer voor Power Unlimited, Metro en Bright.nl.

22tracks troeft de algoritmes af
Tonie van Ringelestijn
door Tonie van Ringelestijn
leestijd: 8 min

Het Nederlandse 22tracks is een baken in de online muziekzee. Zonder algoritmes, maar dankzij 'ouderwets’ met de hand samengestelde playlists. "We zijn nu een keurmerk voor nieuwe muziek."

"De beste muzieksite die je maar kan bedenken." Zo omschrijft oprichter Vincent Reinders het idee dat hij in 2009 voor muziekplatform 22tracks had. Een site waarop dj’s en muziekexperts wekelijks playlists in 22 genres aanvullen met de verse nummers van het moment. En die je meteen, streamend, kan beluisteren. Zeven jaar later is 22tracks een bedrijf met een kleine tien medewerkers en trekt de site ruim 1 miljoen bezoekers per maand. Er zijn naast Amsterdam lokale edities in Parijs, Brussel en Berlijn. Vorig jaar kwam daar een eigen festival bij: 22fest moet volgende maand vijfduizend liefhebbers van nieuwe muziek trekken.

"Ik maakte tien jaar lang een hiphopprogramma. Er was geen goede manier om playlists op een makkelijke en legale manier online te delen. Streamingdiensten als Spotify stonden nog in de kinderschoenen. We geloofden in de kracht van de playlists. We gaan van een albumcultuur naar een playlists-cultuur. Daarin zijn we achteraf een van de voorlopers geweest", vertelt Reinders in het kantoor in de A'DAM Toren, uitkijkend over het IJ.

22tracks-ceo Gilles de Smit zag de site in de prille beginfase en raakte direct enthousiast. "Ik werkte destijds in de online reclamewereld en daar was ik eigenlijk helemaal klaar mee. 22tracks kwam op mijn pad en ik geloofde er meteen in. Ook al was er geen businessmodel, of waren de auteursrechten nog niet geregeld."

Algoritmes versus experts

Door diensten als Spotify en YouTube is het luistergedrag de afgelopen jaren erg veranderd, en dat is gunstig geweest voor 22tracks. "Ik ben opgegroeid met radio en zat klaar voor mijn favoriete shows. Later maakte ik zelf radio en zag ik hoe het luistergedrag veranderde. Jongeren luisteren steeds minder albums en bijna alleen nog losse singles, gewoon gratis via YouTube. Maar ook voor hen is 22tracks een handig ontdekkingsportaal voor nieuwe muziek." 

Waar technologiebedrijven het zoeken in een mix van algoritmes en curatie bij het samenstellen van 'persoonlijke' playlists, zoals bij Spotify’s Discover Weekly en Apple's For You, blijft 22tracks het 'oude' model trouw. "Playlists door mensen van vlees en bloed, dat werkt het beste. Mensen die zelf erg actief zijn in een muziekscene en daardoor snel nieuwe talenten en trends spotten," aldus Reinders. 

Algoritmes lopen wat dat betreft altijd achter, omdat ze zijn gebaseerd op bestaand luistergedrag, terwijl 22tracks ook liedjes plaatst die niemand nog heeft geluisterd, omdat ze gloednieuw zijn. De 22tracks-curatoren zijn er meestal eerder bij dan de samenstellers bij de grote streamingdiensten, die zich meer op de massa richten. Ze krijgen van platenlabels of artiesten regelmatig al muziek opgestuurd voordat het officieel is uitgebracht. "Het komt wel eens voor dat we liedjes van een playlist af halen, omdat ze via via bij dj’s terecht zijn gekomen, maar nog niet online mogen staan", zegt De Smit.

Gilles de Smit, CEO 22tracks foto: Ilja Meefout
Gilles de Smit, CEO 22tracks

Een jointje draaien met Rihanna

Muziek van de echte grote labels zul je bijna niet vinden op 22tracks. De Smit: "Dat is een bewuste keuze. De vier grote platenmaatschappijen willen vaak de controle houden. Bij hun juridische afdeling werkt meestal zo’n man van 60 jaar die vooral denkt aan zijn jaarlijkse targets. Het levert veel gedoe op. Bovendien hebben we de muziek van de echte grote namen niet nodig. Die luister je wel ergens anders. 22tracks is juist voor de artiesten die over een paar jaar misschien heel groot zijn."

22tracks kan aan de muziekselectie door zijn curatoren en het luistergedrag ook vroegtijdig trends spotten. "Zo is hiphop sterker dan ooit in Nederland. Je ziet op 22tracks wel verschillen tussen wat clubs in Londen of Parijs draaien, vergeleken met Nederland. In Londen en Parijs is de elektronische Afrikaanse sound eerder populair geworden en dat waait nu over naar Amsterdam", vertelt Reinders.

De 22tracks-curatoren spotten sommige inmiddels beroemde acts als allereersten in Nederland. Voorbeelden daarvan zijn James Blake en Drake. "De manager van Drake nam later contact met ons op en regelde backstage-toegang. Als een soort dank voor onze rol. En toen stond ik daar dus ineens backstage naast Rihanna, met een jointje in mijn handen, en begon ze tegen me te praten. Ik klapte helemaal dicht", lacht De Smit.

'We lossen een probleem voor je op’

Hoe wist 22tracks zeven jaar lang te overleven, terwijl veel andere streamingdiensten en muziek-apps achter elkaar het loodje legden? Reinders: "We lossen een probleem voor je op. Muziek komt overal op je af, maar hoe vind je nu een overzicht van goede nieuwe muziek? Wij laten je luisteren naar wat echte experts net hebben ontdekt." Bij grote partijen als Spotify kan iedereen weliswaar zelf playlists maken en delen, maar door de overvloed is het lastig het kaf van het koren te scheiden. 

De playlistcuratoren van 22tracks krijgen geen vergoeding, maar dat blijkt geen probleem. "Soms stoppen dj’s er na een tijdje mee, maar meestal heeft dat meer te maken met dat ze er geen tijd meer voor hebben dan dat ze er niet voor betaald krijgen. Door op 22tracks te mogen staan krijgen ze namelijk ook veel extra aandacht. En er staan genoeg anderen klaar die een vrijgekomen playlist van een bepaald genre willen overnemen", zegt Reinders.

Vincent Reinders foto: Ilja Meefout
Vincent Reinders

Geld voert niet de boventoon

Aan muziekcuratoren dus geen gebrek, maar hoe zit dat met de inkomsten? 22tracks verdient geld via advertenties en samenwerkingen met grote merken, van Bacardi tot het ministerie van Defensie. "We kunnen er zelf van leven en de medewerkers betalen. Maar het is geen vetpot", aldus De Smit. "Geld verdienen voert ook niet de boventoon. We vinden het leuk om nieuwe muziek onder de aandacht brengen en hebben een drang om nieuw talent te delen."

Sinds vorig jaar is er een nieuwe loot aan de 22tracks-boom: 22fest. De Smit: "We willen het met het festival net even anders doen dan de rest. Zo willen we een chillere sfeer neerzetten, dankzij een ruimere opzet van het terrein. Je hebt letterlijk meer ruimte om te dansen. En ook met de muziek die we programmeren willen we vernieuwen. Op veel festivals zie je dezelfde namen, we kiezen wat spannendere acts." Reinders: "We hebben volgende maand ook weer enkele artiesten die voor het eerst in Nederland optreden."

Excelsheets naar Buma-Stemra

22tracks speelde ook een rol bij het totstandkomen van afspraken met rechthebbenden over online muziekgebruik in Nederland. "We zijn pro-actief naar partijen als Buma/Stemra gestapt en zijn uiteindelijk samen wijs geworden. Buma/Stemra heeft mede doordat wij aan de deur klopten een digitale tak opgetuigd. Uiteindelijk leidde dat tot een overeenkomst, waarbij we een bedrag per stream betalen, met een bepaald plafond", aldus De Smit. 

De Nederlandse muziekscene eiste in de beginperiode niet meteen royalty's. "We hadden bij de start al goede contacten met veel Nederlandse muzieklabels, en met artiesten. Dat helpt natuurlijk. De artiesten zelf staan ook achter ons. We promoten hun muziek en bezoekers kunnen ook doorklikken naar het kopen van liedjes op iTunes of naar Spotify. Uiteindelijk levert alle aandacht hen iets op, bijvoorbeeld boekingen voor optredens."

De afdracht van royalty's is wel een enorme kostenpost gebleven. "De helft van onze inkomsten zijn we er nu aan kwijt. Dat is fors, maar wij vinden zelf ook dat artiesten vergoed moeten worden", aldus de Smit. Het werk aan het regelen van rechten voor muziekstreams blijft anno 2016 opvallend veel handwerk. "We moeten elk kwartaal een Excelsheet aan Buma Stemra aanleveren. Geautomatiseerder dan dat gaat het niet, nee. Ze werken daar ook nog eens met Excel 2009, wat niet helpt…"

22 wereldsteden?

22tracks had als doel om in 22 wereldsteden versies te lanceren, maar het bleef voorlopig bij Amsterdam, Brussel, Parijs en Londen. "Onze lancering in Brussel ging heel makkelijk. We hadden de juiste contacten en kregen genoeg media-aandacht. Daarna wilden we de launch in Londen groots aanpakken. We kregen een kleine investering en een deel van dat geld gebruikten we door Nederlandse dj’s en connecties naar ons openingsfeest in Londen te laten vliegen." 

Maar het bleek toch lastig om in een stad als Londen voeten aan de grond te krijgen. "De Britten zijn eerst gefocust op  muziekdiensten en startups uit eigen land. We kregen bijna geen media-aandacht, afgezien van een positieve review in The Guardian", zegt De Smit. Na Londen volgde een lancering in Parijs, maar voorlopig bleek dat even genoeg met de internationale expansie. "Je kunt alleen lokaal succes hebben als je daar ook de juiste mensen hebt zitten, met het juiste netwerk in de lokale muziekwereld." 

Een speciale 22tracks-editie in een Amerikaanse stad als Los Angeles blijft op het verlanglijstje staan. Maar niet koste wat het kost. De Smit: "Het zou mooi zijn om daar iets te doen, maar ook nu al zijn we trots op het merk dat we hebben neergezet. Uiteindelijk draait 22tracks vooral om de passie voor muziek en het helpen van talent. We zijn een soort keurmerk voor goede nieuwe muziek geworden."

Verzamelalbums

Eén nieuw plan wil Reinders al wel kwijt: het uitbrengen van speciale verzamelalbums, via de streamingdiensten. "We zetten nu steeds 5 nieuwe liedjes in de playlists, waarna de onderste 5 weer verdwijnen. Maar we hebben geen goede manier om terug te luisteren naar wat er een paar jaar geleden in opkomst was. Met die verzamelalbums kunnen we dat straks wel. Je luistert dan terug wat er bijvoorbeeld in de zomer van 2016 volgens ons hot was. Labels en artiesten zijn enthousiast over dat idee." 

En zo wordt 22tracks van een playlistpionier straks ook een muzieklabel. De naam is er al: 22recs. Stay tuned...

Auteur

Tonie van Ringelestijn (@tonie) was vanaf 1999 een van de eerste (en meest fanatieke) bloggers in Nederland. Sinds onze start in 2005 doet hij dat ook voor Bright. Hij werkte ook jarenlang voor kranten, persbureaus, tijdschriften, radio en tv. Sinds 1 januari 2014 is Tonie eindredacteur van Bright.nl en sinds 2015 ook van Bright Ideas.

Grand Gear: Zwevende plant en Today-klok
Rutger Otto
door Rutger Otto
leestijd: 8 min

In Grand Gear selecteren we maandelijks de mooiste nieuwe spullen voor je. Spullen die je bij het zien van de foto's in je handen wilt voelen.

Zwevende plant

Fleur je huis eens op met een plant. Een zwevende plant, beter gezegd, want het Kickstarter-project Lyfe toont hoe mooi dat eruit ziet. Zagen we eerder al de zwevende bonsaiboom, met dit nieuwe project kun je elke (niet te zware) plant laten zweven. Er is een eiken platform met een witte houder en via twee sterke magneten blijft de plant in de lucht. Lyfe kost 200 dollar op Kickstarter, hij wordt in september geleverd.

Today-klok

De enorm minimaal ogende klok laat de tijd zien met slechts één wijzer. Die maakt eens in de 24 uur een volledige rotatie. De Today-klok is gemaakt door filmmaker Scott Thrift. Het apparaat moet er voor zorgen dat je anders gaat nadenken over het begrip tijd. De achtergrond van de klok is een verkleurd scherm dat aangeeft in welke periode van de dag je bent. Today staat nu op Kickstarter voor 118 dollar. In december wordt hij beleverd.

Fiets met 'zwevend' zadel

De Belgische architect Pierre Lallemand heeft samen met Ridley Bikes een fiets ontworpen. De Ecce Opus lijkt een stuk te missen, met een zadel dat 'zweeft' op het frame boven het achterwiel. De Opus is er in verschillende smaken. Zo komen er houten modellen en zijn er twee carbon-varianten. De prijzen zijn niet mals: ze beginnen bij 9.500 euro voor carbon en de duurste Opus van hout is 18.000 euro.

Bowers & Wilkins Burberry

Bowers & Wilkins staat bekend om zijn hoogwaardige audioproducten. Nu heeft het bedrijf een bluetooth-speaker gemaakt, samen met modemerk Burberry. Het is een update van de T7 bluetooth-speaker die B&W al had. De 'T7 Gold Edition' ondersteunt hoogwaardige audio en gaat 18 uur mee op een volle acculading. Hij wordt geleverd met een Burberry-hoes in zwart leer of bruin suede. Goedkoop is-ie niet: 995 dollar.

Ultieme reisrugzak

Op zoek naar een fraaie rugzak voor op reis? Misschien is de Travel Pack iets voor je, van de startup Aer. Het betreft hier een rugzak die je groter of kleiner kunt maken dankzij verschillende lagen die je eraan of eraf ritst. De Aer Travel Pack biedt met 33 liter genoeg ruimte voor kleding en laptop en meer. Hij staat op Kickstarter voor 184 dollar inclusief verzendkosten. De tas wordt rond november geleverd.

Zonnebril met speakers

Een zonnebril met koptelefoon is niet altijd de beste combinatie qua comfort. Zungle, een startup uit Los Angeles, heeft een slimme zonnebril gemaakt die dat oplost. De bril heeft bluetooth aan boord waarmee je hem aan een smartphone koppelt. Via de poten bij je oren wordt audio vervolgens direct je oren in gezonden, terwijl je nog wel de omgeving kunt horen. De bril heeft een 300mAh-accu waarmee je tot vier uur muziek kunt luisteren. De Zungle Panther, zoals de zonnebril heet, is op Kickstarter te bestellen voor 89 dollar met een verwachte levering in december.

Minimalistische docks

Het designbureau Layer komt met 'Charge Tray', gemaakt door Benjamin Hubert. Het gaat om een aantal verschillende bakken van keramiek, met een speciale ruimte om je apparaten draadloos op te laden. Met het dock berg je jouw spullen op een fraaie manier op één plek in huis op.

VW Kever: de Lego-editie

De Volkswagen Kever is een enorm bekend automodel, dat je binnenkort op schaal in huis kunt hebben. Je moet 'm dan wel zelf in elkaar zetten, want het betreft hier een nieuw Lego-pakket. De set bestaat uit 1167 onderdelen en kost rond de 100 euro als hij begin augustus verschijnt. Onder de motorkap vind je een 4-cilinder luchtgekoelde motor en op dak is ruimte voor een Lego-koelbox en -surfplank. De auto is 15 cm hoog, 29 cm lang en 12 cm breed.

Auteur

Rutger Otto (@RTGR89) houdt van technologische ontwikkelingen, producten en designs die de wereld veranderen. Is daarnaast gek op films, games, muziek en dan met name Radiohead.