Inhoudsopgave
    

Is de Ampera E het zetje dat we nodig hebben?
Rutger  Middendorp
door Rutger Middendorp
leestijd: 7 min

Opel introduceerde zijn Ampera E in Oslo. Niet toevallig, want Noorwegen is gidsland op gebied van elektrisch rijden. Wanneer gaat Nederland om? En is de Ampera E misschien het zetje dat we nodig hebben?

Oranje glinsterend tussen de hipster chique eettentjes van Tjuvholmen in Oslo staat de Opel Ampera E. De elektrische auto die de opvolger is van de Ampera zonder E. En naar alle waarschijnlijkheid de voorloper van alle toekomstige Opels. Inmiddels is de vraag niet meer óf de elektrische auto gemeengoed gaat worden, maar wanneer. In Noorwegen in ieder geval eerder dan in Nederland, want daar is nu al 35% van de nieuw verkochte auto’s op te laden met een stekker. De helft daarvan volledig elektrisch, de andere helft plug-in hybrides. 

Noorwegen heeft dat vrij eenvoudig voor elkaar gekregen. Voor elektrische auto’s geldt: gratis parkeren, gratis gebruik van tolwegen- en bruggen, legaal over de busbaan en geen wegenbelasting. Door die maatregelen wordt verwacht dat vanaf 2025 80% van de nieuw verkochte auto’s elektrisch zal zijn. Het is simpelweg financieel niet te verantwoorden om op benzine of diesel te blijven rijden. 

Saillant detail: al deze maatregelen worden betaald vanuit de oliebaten die Noorwegen in een fonds heeft gestopt. Juist die olie maakt het mogelijk om deze transformatie voor elkaar te krijgen. In een land dat vanwege de hoogteverschillen, het koude weer en de lage bevolkingsdichtheid bijzonder ongeschikt is om mee te pionieren in elektrische auto’s. Als het in Noorwegen lukt, dan moet het in Nederland echt appeltje eitje zijn. Zeker als de juiste auto’s te koop zijn.

Vergeleken met het aanbod in diesels en benzines, is het assortiment elektrische auto’s bijzonder karig. De Tesla Model S, Nissan Leaf, de Kia Soul, de BMW i3 en de pas uitgekomen Hyundai iOniq bepalen het straatbeeld in de Noorse hoofdstad. De Opel Ampera E is een welkome toevoeging en een auto die op basis van de specificaties, meteen alle elektrische tegenstanders in deze prijsklasse voorbij streeft. De elektrische Opel heeft een officieel bereik van 520 kilometer (volgens de volstrekt onbruikbare NEDC norm). Wij haalden er moeiteloos 350 kilometer uit met een paar graden boven nul, stevig optrekken en aardig wat hoogteverschillen in het parcours.

Met de Ampera E is een retourtje Amsterdam - Groningen zonder meerdere laadstops dus eenvoudig mogelijk. Het gevoel van pionieren is grotendeels voorbij als je niet vanaf de eerste twintig kilometer al regelmatig op het metertje voor het bereik aan het kijken bent. Wat dat betreft doet het rijden denken aan de Tesla ervaring. Ook omdat de Ampera E wel van een sprintje houdt. In iets meer dan 7 seconden zit je op de 100. Met alleen het grind dat onder de banden wegkrast als bijgeluid. Het is geen ‘ludicrous mode’, maar stap vanuit een willekeurige andere auto van rond de €40k in deze Opel en hij zal je blij verrassen. De Ampera E voelt als Tesla Light. De Model 3, die de Amerikaanse automaker zelf nog op de markt moet zetten. Die auto krijgt een accu met dezelfde capaciteit, maar met een op het moment lager geschat bereik.

Waarom heeft nog niet iedereen dan een Ampera E in de bestelling staan? Daar zijn meerdere redenen voor te noemen. De 60kWu accu beslaat een groot deel van het prijskaartje. Een Renault Zoe met 2/3 van de capaciteit koop je voor €7000 minder. Dan moet je wel heel zeker weten dat je  die laatste 100 kilometer vaak nodig hebt. Voor €7000 willen er vast wel wat mensen een keertje vaker bij Fastned staan. Daarnaast zitten we in Nederland nog net in de fase van de early adopters. De Tesla heeft ons flink vooruitgebracht, maar waar in Noorwegen nu de early majority in elektrische auto’s gaat rijden, lopen we in Nederland nog flink achter. Onbekend maakt onbemind. 

Tesla heeft op het gebied van service design een template voor de rest van de automakers neer gelegd. Koop je een auto, dan blijft die zichzelf vernieuwen met software updates. Reis je langere afstanden, dan stuurt de navigatie je langs Tesla’s eigen superchargers, waardoor je precies weet hoe lang je onderweg zult zijn inclusief de stops. Voor de bestuurder van een niet-Tesla is elektrisch lange afstand reizen iets avontuurlijker. Laadpalen zijn van vele uiteenlopende eigenaren, die elk weer andere betalingsmethodes accepteren. Met een beetje ervaring en het juiste pasje red je je daar wel mee, maar het geeft je niet het gevoel dat iemand hier goed over nagedacht heeft. 

Ik kan bij elk tankstation met mijn pinpas of contant geld betalen. Nu begrijp ik dat zoiets hopeloos ouderwets is en dat identificatie en afrekening via mijn NewMotion pasje vele malen eenvoudiger is, maar voor iemand die voor het eerst met een elektrische auto rijdt is het een drempel. Zeker als in het buitenland je kaart niet bij elk oplaadstation werkt. Daar worden serieuze stappen in gezet, maar we zijn er nog niet helemaal. 

Een tankstation vinden is niet bijzonder ingewikkeld. Op de snelweg worden ze zeker drie keer aangegeven, voordat je de afrit in beeld hebt. De Fastned laders die er soms staan moeten het doen met één droevig klein toevoegingsbordje die je tijdens het inhalen van een Smart al over het hoofd kunt zien. Ook hier bieden navigatiesystemen en apps een moderne oplossing, maar een land dat voorop wil lopen in groene technologie (en in werkelijkheid achterloopt) kan toch minstens de ANWB vragen om wat toevoegingen aan hun blauwe borden te realiseren. 

In het kip-ei verhaal van elektrisch rijden is het gebrek aan elektrische auto’s niet langer het probleem. Met de Ampera E is er naast de Tesla Model S een auto met serieus lange-afstandsbereik. Maar ook auto’s als de Renault Zoe, BMW i3 en Nissan Leaf zijn voor de gemiddelde Nederlander zeer geschikt. Voor de leasemarkt is ook de prijs niet langer een showstopper. De bal ligt in de handen van de spelers die de infrastructuur kunnen verbeteren. Die het service design kunnen stroomlijnen. Voor een groot gedeelte is dat de politiek, maar ook de aanbieders van laadpalen zullen de handen ineen moeten slaan als het gaat om het aanbieden van betaalmogelijkheden en het leveren van één gezamenlijke database met locatie en beschikbaarheid van laadpalen. 

Auteur

Rutger Middendorp (@rutgerm) is sinds 2006 de meest noordelijke blogger van Bright. Hij schrijft graag het verhaal achter het verhaal. Hij doceert conceptontwikkeling op de Academie voor Popcultuur en werkt als freelance ideeënman en verhalenmaker. In een eerder leven was hij oprichter van Nieuwe Garde en won hij de Dutch Bloggies met hobbyproject Moois Magazine.