Inhoudsopgave
    

Things a Little Bird Told Me
Jeremy Taylor
door Jeremy Taylor
leestijd: 8 min

Als alfa-nerd heeft Biz Stone zich nooit heel erg thuisgevoeld tussen de beta's van Silicon Valley. In zijn nieuwe boek kijkt de mede-oprichter van Twitter terug op zijn grootste succes. "Ik heb nog steeds nachtmerries over de huur van een geweldige flat die ik ooit niet kon betalen."

Biz Stone herinnert zich het moment waarop hij wist dat Twitter een ​​groot succes zou worden. De mede-oprichter van de micro-blogging site, die vorig jaar voor 18 miljoen euro zijn intrede maakte op de New York Stock Exchange, was aan het hakken in de vloer van zijn kleine huis in San Francisco toen de telefoon in zijn zak trilde.

Het was een tweet van zijn vriend en mentor Evan Williams, de internetondernemer die in oktober 2008 net was benoemd tot de nieuwe ceo van Twitter. De tweet: "Sipping pinot noir after a massage in Napa Valley." Op dat moment, vijf jaar voor de beursgang en met Twitter nog onbekend voor het grote publiek, kon Stone zich net een aanbetaling op zijn huis in Berkeley van krap 40 vierkante meter veroorloven, na een leven van creditcardschulden. "Het was een ontzettend warme dag en ik had het tapijt opengereten, in de hoop eronder een mooie hardhouten vloer te vinden."

"In plaats daarvan vond ik een rampzalige vloer en het zou me nog meer gaan kosten om 'm te repareren. Toen ik Evans tweet las moest ik hardop lachen door de ongerijmdheid van onze twee situaties. Ik bedacht me dat ik ondanks mijn pech op het juiste spoor moest zitten met Twitter, omdat zijn tweet me blij had gemaakt. Ik realiseerde me hoe een bericht van 140 tekens dat ook voor andere mensen zou kunnen doen." Stone zegt dat er andere ook andere 'kleine momenten' van licht en geluk waren, maar dat de tweet van Williams zijn honger naar succes nieuw leven inblies. "Ik keek ernaar uit om op maandag terug naar het kantoor te gaan - en dat betekent echt wat voor me. Tot dan toe was elk ander project uiteindelijk uitgelopen op frustratie. Nu kon ik zelfs lachen om mijn eigen ongeluk."

Humble beginnings: elk begin is moeilijk

Het is zes jaar later en Stone, nu 40, is rijker dan hij ooit voor mogelijk had gehouden: zijn nettowaarde is onbekend maar wordt geschat op 200 miljoen dollar. Meer dan 200 miljoen Twitter-gebruikers sturen ruim 500 miljoen tweets per dag, iedereen van president Obama tot de paus heeft een account en Stone hoeft zicht niet langer druk te maken over wat er onder het tapijt zou kunnen liggen. "Ik heb nog steeds nachtmerries over de huur van een geweldige flat die ik me ooit niet kon veroorloven. Ik schrik dan bezweet wakker en bedenk me dat ik nu het hele blok zou kunnen kopen."

Van één van 's werelds meest invloedrijke mensen in Time Magazine tot 'Nerd van het Jaar' in GQ; Stone wordt beschouwd als een creatieve super geek. Hij maakte deel uit van het kleine team achter het social media-platform dat veranderde hoe de wereld communiceert. Zijn nieuwste boek, Things A Little Bird Told Me, vertelt hoe hij daarin geslaagd is, grotendeels buiten het 'corporate clubje' van Silicon Valley. "Ik werkte daar twee jaar op het ​​hoofdkantoor van Google, als lid van het Blogger-team. Ik vond de plek fantastisch, maar ik paste er absoluut niet bij, daar is geen twijfel over mogelijk. Ik begon in 2003, na het barsten van de dotcom-bubbele, toen Google werd overspoeld met informatica-studenten. Ik was gestopt met school, alleen in kunst geïnteresseerd. Ik heb vaak gedacht: how the hell did I get in here?"

"Google maakte het heel gemakkelijk voor zijn werknemers om op de campus te blijven. Ze hadden felgekleurde fietsen, skippyballen, ze geven je ontbijt, lunch en diner. Je kon er zelfs naar de kapper, of gebruik maken van de wasserette. Het was makkelijker om nooit weg te gaan, wat natuurlijk precies is wat ze willen." Stone en een paar van zijn 'arty' vrienden, waaronder Williams, kwamen in opstand tegen het systeem en gingen met de auto naar de binnenstad, eten in een burrito-café of sportbar. "Google-mensen keken ons aan alsof we niet goed wijs waren. Ze dachten dat we gek werden omdat de deur uit gingen voor onze lunch. We zagen er allemaal hetzelfde uit, de dress code was net wat er die ochtend het dichtst bij het ​​bed lag. Niemand droeg ooit een stropdas. Sterker nog, toen Ev in 2007 trouwde, moesten we op YouTube bekijken hoe je een das moest strikken. Geen van de zes hoofdgasten had enig idee hoe dat moest."

Beeld: Tim Porter

'Ik was intellectueel verliefd op zijn ideeën'

Veertien jaar na het barsten van de internetbubbel denkt Stone dat de kans op herhaling klein is. Dat is ondanks het feit dat sinds 2000 niet meer zoveel aandelen zijn uitgegeven als vorig jaar. En dat een vijfde van die bedrijven een technologiebedrijf was. "Ik leef altijd volgens het motto dat we niet zomaar moeten aannemen dat we weten wat er gaat gebeuren. Maar als je kijkt naar de bedrijven van nu, zijn de meesten waardevol bezig. Ze geven wat terug aan mensen en maken hun leven er beter op. Dat kon je in 2000 niet zeggen. De huidige prijzen zijn ook veel realistischer. Instagram werd in 2012 voor 1 miljard dollar verkocht, 14 jaar geleden betaalde AOL 162 miljard dollar voor Time Warner. Domeinnamen wisselden zelfs voor een miljard van eigenaar, het was gekkenwerk. Ik denk niet dat we nu in een bubbel zitten, er zijn veel bedrijven die echt moeite waard zijn."

Stone groeide op in Wellesley, een rijke buurt van Boston. Maar zijn ouders waren arm en tegen de tijd dat hij naar de middelbare school ging, woonde hij in een huis zonder vloer. Tijdens zijn tienerjaren maaide Stone gazons en werkte in een bouwmarkt om het gezinsinkomen aan te vullen. Vaak genoeg snuffelde hij door de bak met gevonden voorwerpen op school, op zoek naar betere kleding. Later kreeg hij een plaats op de universiteit, maar stopte om vormgever te worden bij uitgeverij Little, Brown, dat toen in Boston zat. "Ik dacht dat mensen naar de universiteit gingen om een baan als ontwerper te krijgen, dus waarom die moeite nog nemen als ik dat stadium kon overslaan?"

In 1999 lanceerde hij zijn eerste startup, blogsite Xanga. "Na twee jaar vertrok ik naar Google, ik was het niet eens met de mensen die mijn mede-oprichters inhuurden. Ik vond dat ze niet bij onze bedrijfscultuur pasten en was te onervaren om te beseffen dat ik had moeten blijven. Ik had harder kunnen werken om zo de cultuur te maken die ik had gewild." Stone zegt dat hij zijn leven bij Google weer op de rails kreeg en begon met het afbetalen een deel van de schuld die hij door de jaren heen had opgebouwd. Maar toen zijn mentor Williams in 2005 stopte om audiozoekmachine Odeo op te zetten, werd hij plots geconfronteerd met een harde waarheid. "Ik was intellectueel verliefd geworden op Ev's idealen en concepten."

"Ik moest beslissen of ik in de comfortabele positie die ik bij Google had opgebouwd wilde blijven, of Ev zou volgen. Nadat ik mijn hart had uitgestort tegen mijn vrouw Livia, besefte ik dat het antwoord was pijnlijk duidelijk was. Helaas bleek Odeo nergens heen te gaan en veel meer aandacht te krijgen dan het eigenlijk verdiende. Het was middelmatig en saai. Ev en ik besloten dat we met iets anders moesten komen, want we waren gewoon niet gelukkig."

Twitter was het resultaat van een brainstormsessie van een dag tussen Stone, Williams en softwareontwikkelaars Jack Dorsey en Noah Glass. Het lanceerde in juli 2006 als een berichtendienst voor medewerkers van Odeo. "Ik denk dat we het vierden toen we 5000 gebruikers hadden en dat duurde maanden. Toen begon het sneeuwbaleffect: we gingen van 20 duizend tweets per dag op 12 maart 2007 naar 60 duizend op 13 maart nadat we een grote web-award wonnen."

Een leven na 140 tekens

Toen Twitter groeide, waren er een paar belangrijke gebeurtenissen die de dienst volgens Stone op de kaart zette. Een van die gebeurtenissen was toen NASA in juni 2009 via Twitter aankondigde dat er water op Mars was gevonden. Een andere was toen Twitter-gebruiker Janis Krums een foto tweette van het vliegtuig dat in januari 2009 in de Hudson River in New York stortte. Stone heeft kunst gebaseerd op beide gebeurtenissen in zijn kantoor in San Francisco hangen. "Het waren cruciale momenten. Die posters herinneren me aan waarom Twitter zo'n triomf is. Het was niet de technologie, het was het feit dat mensen het gebruikten."

Stone trad in 2011 af als creatief directeur van Twitter, om zich te concentreren op nieuwe projecten en liefdadigheid. Hij runt de Biz en Livia Stone Foundation, gericht op goede doelen met betrekking tot gezondheid, armoede en dierenwelzijn. Naast Medium.com is hij druk met de app Jelly, een zoekmachine waarmee je vertrouwde vrienden ​​antwoorden op vragen stelt, eventueel met foto. "Op de eerste dag hadden we meer nieuwe gebruikers dan in het hele eerste jaar van Twitter. Wat ik probeer aan te tonen is dat de ware belofte van een digitale maatschappij is dat mensen elkaar helpen. Dat is de toekomst die ik wil zien, vooral met mijn liefdadigheidswerk. Een coöperatieve, gecoördineerde mensheid die samenwerkt om dingen gedaan te krijgen."

"Is dat een droom? Ik weet het niet. Maar er was ook eens een tijd dat ik dacht dat ik dat appartement nooit zou kunnen betalen."

Auteur

Jeremy Taylor is een publicist die schrijft voor onder meer de Daily Telegraph, FT Weekend Magazine en CAR Magazine. De auto die hij nooit weg had moeten doen, is een Jaguar E-Type. Hij rijdt momenteel in een Land Rover Series III uit 1972.