Inhoudsopgave
    

Gelieve de trollen niet te voeren maar dood te knuppelen
Anouk Vleugels
door Anouk Vleugels
leestijd: 4 min

"Verwijderd door de redactie." Voor iedereen die wel eens een internetforum heeft bezocht is het een bekend zinnetje. De komst van het internet bleek namelijk een prachtig podium voor diverse digitale hooligans, beter bekend als internet trolls. Wat willen ze eigenlijk? En belangrijker nog: hoe komen we er vanaf?

De troll heeft vele gezichten. Typ het woord 'kankerhoer' in via de zoekfunctie van Twitter en je vindt hem. Bezoek een willekeurig internetforum en je vindt hem ook. Hij wordt belichaamd door de Brit Darren Burton, die een poosje Facebook memorials afstruinde om daar berichten als "rot in piss" achter te laten. Maar ook door de Schotse komiek Brian Limond, die trolling beschouwt als onschuldig tijdverdrijf om atheïsten op Twitter te stangen.

Hoe dan ook, trollen kunnen het bloed onder je nagels vandaan halen. Laat het ze daar nou net om te doen zijn. Een Canadese studie van begin dit jaar, getiteld "Trolls just want to have fun", toont zelfs aan dat ze sadistische en psychopathische trekjes hebben. Een groep zelfverklaarde trollen werd gevraagd een aantal stellingen te beoordelen als "het is opwindend om anderen te kwetsen" en "het is onverstandig anderen je geheimen te vertellen". De resultaten lieten zien dat alle duistere persoonlijkheidstrekken (narcisme, Machiavellisme en psychopathie) sterker aanwezig waren in trollen, maar sadisme spande de kroon. "Online trollen zijn het prototype van de alledaagse sadist," besluiten de onderzoekers hun studie. "Voor sadisten is het zelfbeeld van de schurk met al zijn chaos en wanorde een ideaal. Het is die online bedrieger die we vrezen, benijden en maar al te graag haten: de cybertroll."

Aandacht en onzichtbaarheid

Mensen met een sadistische persoonlijkheid zullen zich dus eerder schuldig maken aan trolling. Maar ook andere motivaties spelen mee. Zo bleek uit een studie van onderzoeker Claire Hardaker dat verveling of behoefte aan aandacht ertoe kunnen leiden dat iemand een troll wordt. En dan is nog het Gyges effect: de theorie die stelt dat onze moraal afbrokkelt wanneer we onszelf onzichtbaar kunnen maken en dus niet gestraft kunnen worden voor onze daden. Verscholen achter een username en valse profielfoto durven we dingen te doen en te zeggen die we in het echte leven niet in ons hoofd zouden halen.

Omdat het spectrum van trolling nogal breed is, bestaat er niet één juiste methode om het probleem aan te pakken. Een veelgehoord advies is: "Don't feed the trolls." Ofwel: gewoon negeren, dan houden de pesterijen vanzelf op. Maar Whitney Phillips, die al zes jaar onderzoek naar trolling doet en haar proefschrift eraan wijdde, vindt dit niet de juiste aanpak. "Op die manier laat je de troll de regels van het spel bepalen. Daarnaast legt het de schuld bij het slachtoffer, niet bij de dader. Want jij als slachtoffer hapt toe, zegt men dan, jij bent degene die zich laat trollen. Eigen schuld, dikke bult."

Wat moet een slachtoffer dan wel doen? Om te beginnen: hij of zij moet zichzelf niet langer beschouwen als slachtoffer. Ja, iemand heeft het op je gemunt, maar dat betekent niet dat jij in de passieve rol hoeft te schieten. Ga actief op zoek naar manieren om de troll monddood te maken: trolling heeft immers geen zin zonder podium en publiek. Phillips adviseert het gebruik van de banhammer. "Websites als Facebook en WordPress hebben een knop waarmee je trolls kunt rapporteren, doe dat ook. En laat je daarbij niet weerhouden door het argument dat ook trolls nou eenmaal vrijheid van meningsuiting hebben, jij hebt net zo goed het recht jouw mening te geven door middel van zo'n ban."

Naming and shaming

In sommige gevallen is rapporteren niet voldoende, dan zal de troll publiekelijk aan de schandpaal genageld moeten worden. Phillips noemt het voorbeeld van de Amerikaan Clint McCane, een voormalig lid van de schoolraad op een middelbare school in Arkansas. McCane had op Facebook geschreven dat hij hoopte dat alle homoseksuele tieners zelfmoord zouden plegen, en meer van zulke uitspraken. Als reactie plaatste Star Trek-acteur George Takei een quasi-serieus filmpje op YouTube, waarin hij zich richt tot de Amerikaan met de woorden: "Mr McCane, you are a douchebag. That's right, a douchebag." Vervolgens suggereert hij dat McCane zelf op mannen valt. Het filmpje werd ruim 1,6 miljoen keer bekeken.

En dan is er nog een derde methode: geef de troll zoveel te eten dat hij uiteindelijk door z'n pootjes zakt. Toen de subreddit TwoXChromosomes, een feministisch forum, overspoeld werd met vrouwonvriendelijke berichten, kozen de gebruikers voor een bijzonder offensief: smerige menstruatieverhalen. Door berichten als "Can anyone explain the evolutionary reason for period shifts?" omhoog te stemmen, kregen trolls moelijker toegang tot de gevoeligere onderwerpen op het forum. Of je speelt het spelletje mee maar speelt beter. Zanger James Blunt heeft het terugtrollen van zijn belagers op Twitter tot kunst verheven:

Welke strategie je kiest om trolling aan te pakken maakt uiteindelijk niet uit, zolang je maar iets doet en niet lijdzaam in een hoekje gaat zitten. Negeren is een methode, maar niet zaligmakend als dat ertoe leidt dat je uiteindelijk maar helemaal je mond houdt online. Zoals Phillips het beschrijft: "Internet behoort niet toe aan klootzakken. En onze houding moet dat te allen tijde reflecteren."

Auteur

Anouk Vleugels (@anoukvleugels) is drie jaar hoofdredacteur geweest van het populair-wetenschappelijke blad United Academics Magazine, waar ze zich heeft begeven in de wondere wereld van wetenschap en technologie. Die interesse die is blijven hangen, en als freelance journalist schrijft Anouk over technologie, media en alles wat daar tussenin gebeurt.